Geçen hafta yaşadığım küçük bir şey bu yazının başlangıcı oldu. İyi yazının sırrı çoğu zaman eklemek değil, çıkarmak. Taslağın üçte birini silince geri kalanı çok daha net konuşmaya başladı.
Yazmak düşünmenin en dürüst hali. Kafamda net sandığım fikirler kâğıda dökülünce ne kadar dağınık olduklarını görüyorum.
İlk cümleyi düzeltmeden yazmaya devam edince metnin yönü daha kolay ortaya çıktı. Düzenleme ayrı bir iş; yazarken her satırı yargılamak düşünceyi yarıda bırakıyor.
Bir sonraki yazıda bunun devamını anlatacağım.