Bir arkadaşımla konuşurken aklıma geldi. Ormanda telefonsuz bir saat geçirdim. İlk on dakika huzursuzdum, sonra rüzgârın yaprakları nasıl farklı tonlarda hışırdattığını duymaya başladım.
Bir fesleğenin büyümesi aceleye gelmiyor. Işığı, suyu ve mevsimi gözlemek bana bakım vermenin kontrol etmek değil, koşulları hazırlamak olduğunu öğretti.
Doğada geçirdiğim zaman bana kendi sorunlarımın ölçeğini hatırlatıyor. Dağın önünde dururken kaygılarım biraz daha küçük görünüyor.
Küçük bir merak, bazen yeni bir yolun başlangıcı olabiliyor.