Bir arkadaşımla konuşurken aklıma geldi. Telefonumda binlerce fotoğraf var ama çoğuna hiç bakmıyorum. Her ay en sevdiğim on kareyi seçip ayrı bir klasöre koymaya başladım.

Eski aile fotoğraflarına bakarken en değerli olanların en kusurlu olanlar olduğunu fark ettim. Bulanık ama samimi bir an, kusursuz bir pozdan daha çok şey anlatıyor.

İyi bir kare çoğu zaman beklemekle geliyor. Bir köşede on dakika durup doğru kişinin ışığın içinden geçmesini beklemek, fotoğrafı tamamen değiştirdi.

Sen bu konuda ne düşünüyorsun? Yorumlarda konuşalım.