Geçen hafta yaşadığım küçük bir şey bu yazının başlangıcı oldu. Kaygılı anlarda nefesime odaklanmak sorunları çözmüyor ama onlara daha net bakabileceğim bir alan açıyor.
Bir arkadaşıma asla söylemeyeceğim cümleleri kendime söylediğimi fark ettim. Kendi içimdeki sesi biraz daha nazik hale getirmeye çalışıyorum.
Ertelemenin tembellikten değil, çoğu zaman başarısız olma korkusundan geldiğini anlamak bana iyi geldi. İşi küçük parçalara bölünce korku da küçülüyor.