Son zamanlarda bu konu üzerine çok düşünüyorum. Çalışırken sözsüz müzik dinlemek odaklanmamı gerçekten artırıyor. Sözlü şarkılarda aklım hep cümlelere takılıyor.

Otuzumdan sonra gitara başladım. Parmaklarım ilk haftalarda çok acıdı ama ilk kez bir şarkıyı baştan sona çalabildiğimde yaşadığım sevinç her şeye değdi.

Gençliğimde dinlediğim şarkılara geri dönünce sadece müziği değil, o yılların havasını da hatırlıyorum. Müzik bir tür zaman makinesi.

Bir sonraki yazıda bunun devamını anlatacağım.