Geçen hafta yaşadığım küçük bir şey bu yazının başlangıcı oldu. Ertelemenin tembellikten değil, çoğu zaman başarısız olma korkusundan geldiğini anlamak bana iyi geldi. İşi küçük parçalara bölünce korku da küçülüyor.
Boş zamanı tamamlanması gereken bir görev gibi görünce dinlenemediğimi fark ettim. Takvime küçük molalar koymak, bedenimin verdiği işaretleri duymama yardım etti.
Bir arkadaşıma asla söylemeyeceğim cümleleri kendime söylediğimi fark ettim. Kendi içimdeki sesi biraz daha nazik hale getirmeye çalışıyorum.
Bir sonraki yazıda bunun devamını anlatacağım.