Sabah yürüyüşünde aklıma takıldı. Teknolojiyle ilişkimi “ne kadar” değil, “ne için” sorusu üzerinden kurmaya çalışıyorum. Aynı araç bazen öğretiyor, bazen sadece oyalıyor.

Yeni model telefona geçmek yerine eskisinin bataryasını değiştirdim. Hem cebim hem de içim rahat etti; çoğu “ihtiyaç” aslında reklamın sesiymiş.

Belki de ilerleme, her şeyi bir anda çözmek değil; dikkatimizi verdiğimiz şeyi biraz daha iyi anlamaktır.