Sabah yürüyüşünde aklıma takıldı. Bir filmi ikinci kez izlediğimde ilk seferde kaçırdığım ayrıntıları görmek, yönetmenin her kareyi ne kadar düşündüğünü anlamamı sağladı.
Filmden sonra herkesin başka bir sahneyi hatırlaması, aynı hikâyenin bizde farklı yerlere dokunduğunu gösterdi. Sonrasında konuşmak da deneyimin parçası.
Eskiden yavaş filmlerde sıkılırdım. Telefonu kapatıp tamamen filme verdiğimde, sessiz sahnelerin ne kadar çok şey anlattığını fark ettim.
Kesin bir reçete değil, isteyenin kendi hayatına uyarlayabileceği bir deneme.