Geçen hafta yaşadığım küçük bir şey bu yazının başlangıcı oldu. İyi yazının sırrı çoğu zaman eklemek değil, çıkarmak. Taslağın üçte birini silince geri kalanı çok daha net konuşmaya başladı.
Her sabah bir sayfa yazmayı denedim. Çoğu sayfa kimsenin okumayacağı karalamalardı ama arada bir, gerçekten söylemek istediğim bir şey çıkıyordu.
Yazdıklarımı paylaşmaya başladığımda en çok korktuğum şey yargılanmaktı. Gelen ilk yorum “ben de aynısını yaşadım” oldu ve korku yerini bağa bıraktı.
Benzer bir deneyimin varsa duymak isterim.