Bir arkadaşımla konuşurken aklıma geldi. Her gün aynı yoldan geçerken ağaçları izlemeye başladım. Değişim yavaş olduğu için fark edilmiyor; düzenli bakmak onu görünür kılıyor.
Doğada geçirdiğim zaman bana kendi sorunlarımın ölçeğini hatırlatıyor. Dağın önünde dururken kaygılarım biraz daha küçük görünüyor.
Ormanda telefonsuz bir saat geçirdim. İlk on dakika huzursuzdum, sonra rüzgârın yaprakları nasıl farklı tonlarda hışırdattığını duymaya başladım.
Okuduğun için teşekkürler.