Haftada üç gün yirmi dakikalık yürüyüş, yılda bir kez yapılan büyük spor planlarından çok daha fazla değişiklik yarattı hayatımda.

Maçın en güzel anı attığım sayı değil, pas beklediğim anda takım arkadaşımın beni görmesiydi. Güven bazen küçük ve doğru zamanda verilen bir işaret.

Koşuya başladığımda hedefim mesafe değil, ayakkabıları giyip kapıdan çıkmaktı. Küçük hedef, kendime verdiğim sözü tutmayı kolaylaştırdı.

Benzer bir deneyimin varsa duymak isterim.