Eski aile fotoğraflarına bakarken en değerli olanların en kusurlu olanlar olduğunu fark ettim. Bulanık ama samimi bir an, kusursuz bir pozdan daha çok şey anlatıyor.

Daha iyi fotoğraf için yeni bir makine almadım; sadece ışığın düştüğü yeri izlemeye başladım. Sabahın erken ve akşamın geç saatleri her şeyi değiştirdi.

İyi bir kare çoğu zaman beklemekle geliyor. Bir köşede on dakika durup doğru kişinin ışığın içinden geçmesini beklemek, fotoğrafı tamamen değiştirdi.

Bir sonraki yazıda bunun devamını anlatacağım.