Her sabah bir sayfa yazmayı denedim. Çoğu sayfa kimsenin okumayacağı karalamalardı ama arada bir, gerçekten söylemek istediğim bir şey çıkıyordu.

Yazdıklarımı paylaşmaya başladığımda en çok korktuğum şey yargılanmaktı. Gelen ilk yorum “ben de aynısını yaşadım” oldu ve korku yerini bağa bıraktı.

Yazmak düşünmenin en dürüst hali. Kafamda net sandığım fikirler kâğıda dökülünce ne kadar dağınık olduklarını görüyorum.

Küçük bir merak, bazen yeni bir yolun başlangıcı olabiliyor.