Belki herkesin bildiği bir şey ama ben yeni fark ettim. Kaygılı anlarda nefesime odaklanmak sorunları çözmüyor ama onlara daha net bakabileceğim bir alan açıyor.

Ertelemenin tembellikten değil, çoğu zaman başarısız olma korkusundan geldiğini anlamak bana iyi geldi. İşi küçük parçalara bölünce korku da küçülüyor.

Bir arkadaşıma asla söylemeyeceğim cümleleri kendime söylediğimi fark ettim. Kendi içimdeki sesi biraz daha nazik hale getirmeye çalışıyorum.

Okuduğun için teşekkürler.