Geçen hafta yaşadığım küçük bir şey bu yazının başlangıcı oldu. Kaygılı anlarda nefesime odaklanmak sorunları çözmüyor ama onlara daha net bakabileceğim bir alan açıyor.
Her duyguyu hemen düzeltmeye çalışmak yerine bir süre onunla oturmayı deniyorum. Adını koyabildiğim duygu, beni daha az yönetiyor.
Ertelemenin tembellikten değil, çoğu zaman başarısız olma korkusundan geldiğini anlamak bana iyi geldi. İşi küçük parçalara bölünce korku da küçülüyor.