Geçen hafta yaşadığım küçük bir şey bu yazının başlangıcı oldu. Eski aile fotoğraflarına bakarken en değerli olanların en kusurlu olanlar olduğunu fark ettim. Bulanık ama samimi bir an, kusursuz bir pozdan daha çok şey anlatıyor.

Daha iyi fotoğraf için yeni bir makine almadım; sadece ışığın düştüğü yeri izlemeye başladım. Sabahın erken ve akşamın geç saatleri her şeyi değiştirdi.

Sokakta insanları fotoğraflamak beni başta çok geriyordu. Önce sadece gölgeleri ve pencereleri çekerek başladım, zamanla şehirle daha rahat bir ilişki kurdum.

Okuduğun için teşekkürler.