Sabah yürüyüşünde aklıma takıldı. Bir arkadaşıma asla söylemeyeceğim cümleleri kendime söylediğimi fark ettim. Kendi içimdeki sesi biraz daha nazik hale getirmeye çalışıyorum.
Ertelemenin tembellikten değil, çoğu zaman başarısız olma korkusundan geldiğini anlamak bana iyi geldi. İşi küçük parçalara bölünce korku da küçülüyor.
Boş zamanı tamamlanması gereken bir görev gibi görünce dinlenemediğimi fark ettim. Takvime küçük molalar koymak, bedenimin verdiği işaretleri duymama yardım etti.
Sen bu konuda ne düşünüyorsun? Yorumlarda konuşalım.