Büyük şehirde bazen milyonlarca insan arasında görünmez hissediyorum. Komşumla iki dakikalık bir sohbet bu duyguyu şaşırtıcı biçimde hafifletiyor.

Parklar ve meydanlar şehrin nefes aldığı yerler. Bir bankta oturup insanları izlemek, bana şehrin hâlâ ortak bir yer olduğunu hatırlatıyor.

Belki de ilerleme, her şeyi bir anda çözmek değil; dikkatimizi verdiğimiz şeyi biraz daha iyi anlamaktır.