Bu konuda uzman değilim, sadece kendi deneyimimi anlatıyorum. Sokakta insanları fotoğraflamak beni başta çok geriyordu. Önce sadece gölgeleri ve pencereleri çekerek başladım, zamanla şehirle daha rahat bir ilişki kurdum.

Eski aile fotoğraflarına bakarken en değerli olanların en kusurlu olanlar olduğunu fark ettim. Bulanık ama samimi bir an, kusursuz bir pozdan daha çok şey anlatıyor.

İyi bir kare çoğu zaman beklemekle geliyor. Bir köşede on dakika durup doğru kişinin ışığın içinden geçmesini beklemek, fotoğrafı tamamen değiştirdi.

Kesin bir reçete değil, isteyenin kendi hayatına uyarlayabileceği bir deneme.