Geçen hafta yaşadığım küçük bir şey bu yazının başlangıcı oldu. İyi yazının sırrı çoğu zaman eklemek değil, çıkarmak. Taslağın üçte birini silince geri kalanı çok daha net konuşmaya başladı.
Yazmak düşünmenin en dürüst hali. Kafamda net sandığım fikirler kâğıda dökülünce ne kadar dağınık olduklarını görüyorum.
Kesin bir reçete değil, isteyenin kendi hayatına uyarlayabileceği bir deneme.